بایاتیلار(خالقین اورک سوزو)

موضوع:                        آغلارام آغلار کیمی،          دردیم وار داغلار کیمی،           خزان اولدوق توکولدوق،              وئرانا باغلار کیمی.                                                                                            دومانلی داغلار گویلوم،                                                     نیسکیللی باغلار گویلوم،                                                       نه آچیلار،نه گولر،                                                         همیشه آغلار  گویلوم.                                                                                                                  آچیلارام گول کیمی،                     اوخورام بولبول کیمی،                         گویولومه دگن اولسا،                              ساراللام سونبول کیمی                                                                                                   فلکین داد الیندن،                                                             اولمادیم شاد الیندن،                                                                یامان یئرده ییخیلیدم،                                                                  توتمادی یاد  الیمدن

کدام صحیح است

 

تورک یا آذری ، کدام صحیح است .

 

یکی از معضلات فکری و اجتماعی جوانان و حتی جامعه دانشگاهی آذربایجان ، ترس و ابا از ترک نامیدن خود است چرا که در دوران حکومت پهلوی که آثار آن هنوز هم باقی است ناجوانمردانه ترین ضربه ها بر شخصیت ترکان ایران وارد آمد. در طول حکومت 53 ساله رضا خان و فرزند او ترکان ایرانی از هر نوع توهین و تحقیری در امان نبودن و امروزه هم گویی کلمه ترک کابوسی است که بر سینه جوانان آذربایجان و جوانان ترک دیگر نقاط کشور سنگینی می کند . و چنان شد که جوان تبریزی ، ارومیه ای ، زنجانی ، اردبیلی و...  با دو نوع هویت ، تحقیر شده ترکی و افتخار آمیز آذری روبرو شود . ترکی صحبت می کرد ولی خود را آذری می نامید . وقتی از او می پرسیدی ترک هستی یا آذری می گفت آذری ،وقتی می پرسیدی آذری یعنی چه و منظور از آذری چیست چیزی برای گفت نداشت . ولی وقتی همین آذری پای از وطن بیرون می گذاشت ایرانی بودن خود را انکار می کرد و خود را ترک اصیل معرفی می کرد  آن هم نه از نوع ایرانی ؟؟

ترک ستیزی از زمان سقوط حکومت قاجار آغاز شد و  توسط روشنفکران نژاد پرستی چون محمود افشار (بنیانگذار بنیاد افشار) و احمد کسروی (کسی که تئوری زبان آذری را تقدیم رضا خان کرد ) به اجرا درآمد که همگی ار مواجب بگیران حکومت پهلوی بودن. تئوری کسروی بر این اساس بود ، چون اهالی چهار روستا در اطراف مرند و قره داغ ترک نیستن دلیلی شد بر اینکه ساکنان اصلی و بومی آذربایجان ترک نیستند . ولی حتی اهالی آن روستا هم به زبان تاتی و تالشی تکلم می کردند ولی کسروی با اصرار همه آنها را آذری نامید . نکته جالب اینجاست که اگر فرضیه کسروی را به تمام ایران تعمیم دهیم به این نتیجه می رسیم که نود درصد ایران ترک هست چون کمتر استانی وجود دارد که در آن یک روستای ترک نباشد .

کسروی در رساله 56 سفحه خود که در زمان رضاخان منتشر کرد . در آن نقل کرد که از این زبان غیر ترکی مردم آذربایجان (آذری) در تاریخ هیچگونه آثار و نشانه های ادبی و مکتوب هر چند بسیار اندک دیده و یا شنیده نشده است. بر این اساس پروژه های کوتاه مدت وبلند مدت با هزینه های سرسام آور به راه افتاد  و زبان سازی و هویت تراشی برای ایرانیان غیر فارس رونق گرفت و دشمنی و تبلیغات علیه زبانهای غیر فارس بخصوص ترک در اولویت این برنامه ها بود . نام های بومی و ترکی شهرها ، روستاها ، رودها و کوههای آذربایجان با نام های ساختگی فارسی عوض گردید مثل ارومیه به رضائیه ، سلماس به شاهپور ، صائین قلعه به شاهیندژ ، قره داغ به ارسباران ، آجی چای به تلخه رود ، قره چمن ، سیاه چمن و مثالهای بسیار دیگر ...   از آنجا که برگردانندگان این نام ها اطلاعات و معلومات درستی از فرهنگ زیبای ترک  نداشتند نمی دانستند در ترکی «قره» علاوه بر سیاه معنی بزرگ و بلند و والامقام را هم می دهد. مثل قره باغ یعنی باغ بزرگ و قره چمن یعنی چمن وسیع و قره بولاق یعنی چشمه بزرگ ، قره را فقط به مفهوم سیاه به کار برند و اسم روستای قره چمن تبریز را چمن سیاه نامیدند و دنیای را به خود خندانند و ندانستند هیچ جای دنیا چمن سیاه پیدا نمی شود .

بعضی از کسرویستهای افراطی حتی پا را از دیدگاههای احمد کسروی نیز فراتر گذاشته اند و به اصطلاح تحمیل زیان ترکی بر مردم آذربایجان را به مغولان نسبت داده اند این افراطیون حتی نمی دانند و یا خود را به نادانی زده اند که زبان مغولی چیزیست متفاوت از زبان ترکی ، و اگر میخواستند زبان خود را بر مردم ایران و آذربایجان  تحمیل کنند چرا زبا مغولی خود را تحمیل نکردند و زبان ترکی را تحمیل کردند از آن گذشته مغولان فقط کنترل آذربایجان را درست نداشتند بلکه از چین تا عراق در دست آنها بود و اگر در پی تحمیل زبان ترکی بودن چرا هموطنانفارس ما ترک نکرند !!!  

و با همه این حرفها این در حالی است که ترکان همیشه در طول تاریخ به رشد و گسترش زبان فارسی کمک کرده اند و در هیچ کجا نمیتوان مدرکی را پیدا کرد که ترکان بر علیه و برای از بین بردن این زبان کاری انجام دادند . زبان ترکی زبانیست زیبا  با قدمت هفت هزار ساله  و سومین زبان زنده و با قاعده دنیا (به نقل از مجله پیام یونسکو) و حق رسمی و سرتاسری شدن در ایران به عنوان دومین زبان رسمی کشور در کنار زبان فارسی دارد .

منبع قسمتی از مقاله : زبان ترکی و موقیعیت کنونی و گذشته آن در ایران     نوشته : حسن راشدی

.

استاد هوشنگ جعفری دن

اغ اتیم ، قول قاناتیم،

 

ات قدمین یورتما یئری!

 

اش تپه لردن

 

سیلدیریم تک سره لردن

 

سئله سینمیش دره لردن

 

بو نه طوفاندی گوزل کهلیگیمی ایستیر اییرسین فره لردن

 

غیرتیم جوشه گلیر غملی خبردن

 

اغ اتیم – قورخما خطردن!

 

اغ اتیم ، قول قاناتیم

 

شیهه چک، قوی سسیوه

 

بلکه یاتانلاردا اویانسین

 

یاتماغین واختی دگیل دورسون اوتانسین

 

یاتانین عومرو تالانسین

 

تازا نعلین وار اتیم

 

چال بو داغین سینه سینه ، قوی پارالانسین

 

چال داغین سینه سی باتسین ، یارالانسین

 

داشی داش دان ارالانسین

 

اغ اتین ، قول قاناتیم

 

داش قایادان اشما چتیندی

 

قاباق اوز یوققوشادی، قاشما چتیندی

 

داغا دیرماشما چتیندی

 

داشا ، سووخاشما چتیندی

 

باخما یوللاری چتیندی ، اورانین هیبتی یوخدور

 

اغ اتیم همت ائله !

 

غیرتی یوخدور

 

هله اوز یوققوشالار چوخدو قاباقدا

 

اشماق اولماز بو ایاقدا

 

اغ اتیم قول قاناتیم

 

بسدی ایاق ساخلاما،  گون باتی  قارالدی

 

گون گئچیب داغ دالینا رنگی سارالدی

 

داغین اوستون دومان الدی

 

اغ اتیم بس بو نه حالدی؟

 

بورا یارقاندی اتیم دورما اماندی ...

 

اغ اتیم ، قول قاناتیم

 

ات قدم ایدینلیغا ساری

 

هورکوشن اوولاریلان چیخ سره یاللاری یوخاری

 

قار قالان داغلارا سال بیر نفسین

 

قوی اریسین بوز کیمی چئگنینده کی قاری

 

سولاری ارخالارا سال بلکه سووارسین

 

قوری قالمیش مومالاری

 

قوی بویوک گولده اوزوشسونله یاشیل باش سونالاری

 

اغ اتین

 

جهد ائله باری

 

سنی تاری!

 

اغ اتیم ، قل قاناتیم

 

طبعیمین دریاسی جوشقوندو

 

یئل اسدیر لپه لنسین

 

قوی چالیم صخره لره دالغامی ، دالغام سپه لنسین

 

قوی یاغیش تک قورویان

 

داغلارین اوستونده اله نسین

 

هرزه اوتلاری اپارسین

 

لالا بیتسین

 

هامی گوللر تزه لنسین

 

گولو بلبل یییه لنسین

 

اغ اتیم ، قول قاناتیم

 

ات قدمین قلعه ی بابکدن اشاق

 

قارا گونلن ساواشاق

 

ات گولوندن سس اتیب ، بابکین حالین سوروشاق

 

یئنه طوفاندا جوشاق

 

دریالار تک قوووشاق

 

قوووشوقدان سوووشاق

 

اغ اتیم، قول قاناتیم

 

شیهه چک قوی سسیوه

 

هاجرینی ترکینه چکسین نبی گلسین

 

قوی کور اوغلو اتینی داغلارا سالسین

 

ائشیدیب شیهه نی گلسین

 

الده کسگین قیلیجیلا

 

بویاسین قانه کئچل حمزه نی گلسین

 

قوی کرم سازینی سالسین دوشونه ، چوللره دوشسون

 

های سسی ائللره دوشسون

 

دئگیلن غملی کرم ایستیر اگر ، اصلینی گلسین

 

دشمنین تا کی کسک نسلینی ، گلسین

 

قوی بو داغلاردا بویوک هلهله دوشسون

 

داغلارا ولوله دوشسون!

 

اغ اتیم قول قاناتیم

 

منه بیر قالغی بابامدان ، بو ورندیلدی ، بونو چئگنیمه ساللام

 

قارا داغ باشینی اللام

 

اورا بیر ولوله ساللام

 

اغ اتیم دورما ، یوبانسان ، دالی قاللام

 

اغ اتیم ، قول قاناتیم

 

بیز اگر قلعه ی سیمرغدان اشساق بیزه ازدی

 

باخما یوللار ناتارازدی

 

باخما بو قارلی دماوند ، بو قفقاز بو هرازدی

 

باخما داغدا  هاوا دوتقوندو – ایازدی

 

اغ اتیم ات قدمین دریا ، دایازدی

 

دریانی گئچسن اگر شهر نیازدی

 

اوردا هر قان کی توکولدو یئره، ازادلیغی یازدی

 

بشر ازادلیغا بازدی !

 

اغ اتیم ، قول قاناتیم

 

اوردا دولبرچین اوتو دورت پر اچیبدی

 

اوردا دیل تازه شیرین دیللر اچیبدی

 

اوردا باغلاردا بوتون گول لر اچیبدی

 

اغ اتیم

 

ات قدم

 

ایدینلیغا ساری !

 

 

 

 

مرگ اورمی گولی نزدیک است

به کمکش بشتابیم

 

 

کریستال‌های نمک در دریاچه ارومیه

 

جزيره ايسمان يوموروقي

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

سوزلوگ

 

                                                                                                                                            چاغ=(زامان ،وقت)     

ساناق(Sanaq)  = ثانیه

چاغلا(Çağla)=ساعت،زمان سنج

گوندوز(Gündüz)   =روز

یئدیلیYedilik) (   =هفته

گون(Gün )=عمر

گئجه یاریسی(Gecə yarısı)=نصف شب

دان(Dan)=صبح سحر

دان(Dan)=شرق سپیده

گون اؤرتا(Gün orta)=ظهر

آخشام اوستو(Axşam üstü)=بعد از ظهر

گئجه نین بیرینجی یاریسی(Gecnin birinci yarısı)=نیمه اول شب

گونش دؤغان(Günəş doğan)=مشرق

دؤغو(Doğu)=شرق

باتی(Batı)=غرب،مغرب

بوگون(Bugün)=امروز

یارین(Yarın)=فردا

دونه ن(Dünən)=دیروز

اؤته ن گون(Ötan gün)=روزگذشته

گه لن گون(Gələn gün)=روزآینده

بو گئجه(Bugacə)=امشب

دون گئجه(Dün gecə)=دیشب

سیراغا گئجه(Sırağa geçə)=پریروز

بئش گون اؤنجه(Beşgün önçə)=پنج روز پیش

اؤته ن ایل(Ötən il)=سال گذشته

کئچه ن ایل،آی(Keçən il – ay)=سال،ماه گذشته

بوتون گوندوزو(Bütün gündüzü)=تمام روزرا

گوندوزو باشاباش(Gündüzü başabaş)=سراسرروزرا

بوگون نه گونودور؟(Bugün nə gündür)=امروز چه روزی

چاغ نه دیر(Çağ nədir)=وقت چیه

اوچه ایشله ییر(üçə işləir)=به سه مانده

چاغلا دؤرددیر(Çağ dürddür)=ساعت 4 است

نه چاغ گلیم؟(Nəçağ galim)= چه وقت بیایم؟

اؤن بیری کئچیر(Onbiri keçir)=از یازده گذشته

اؤن ایکی نین یاریسی(Onikinin yarısı)=یازده ونیم

ایکی چاغلا ایچینده(İki çağla içində)=در مدت دو ساعت

ییرمی ده یقه دن بیر(Yirmidəyzqədən bir)=از هر بیست دیقه

چاغقاجیم یاتیب(Çağqaçım yatib)=ساعتم کار نمی کنی

دؤنه ر(Dönər)=دوره ،روزگار

دؤنه رین نئجه دیر؟(Dönərin naçədir)=روزگارت چطر است؟

دؤنه رگه م دؤنوب(Dönərgam dönüb)= بد آورده ام

آخشام چاغی(Axşam çağı)=هنگام عصر

گون اؤرتا چاغی(Gün ortaçağı)=هنگام ظهر

گئجه چاغی(Gecəcağı)= هنگام شب

چاغ آشیری(Çağ aşır)ı=به مرور زمان

بیر گونلوک(Birgünlük)=یک روزه

گونده لیک(Gündəlik)=روزانه

گون آشیری(Gün aşırı)= یک روز درمیان

ایلده ن ایله(İldən ilə)=سال به سال

بوتون گونومو(Bütün günümü)=تمام عمرم را

اؤباشدان(Obaşdan)=سپیده صبح،اول صبح

 

زندگی نامه مختصر آیت العظمی میرزا جواد تبریزی

 

آيت الله تبريزي(ره) سال ۱۳۰۵ شمسى در تبريز و در ميان خانواده اى مذهبى چشم به جهان گشود، تحصيلات علوم جديد خود را در زادگاه خود به پايان رساند، در نجف نيز يكى از شاگردان برجسته آيت الله خوئى (ره) به حساب مي آمد و …

 

آيت الله ميرزاجواد تبريزي سال ۱۳۰۵ شمسى در تبريز و در ميان خانواده اى مذهبى چشم به جهان گشود. تحصيلات علوم جديد تا پايان سال دوم دبيرستان را در همان شهر به پايان رساند. ايشان به خاطر برخوردارى از هوش و استعداد سرشار، از همان زمان طفوليت، مورد توجه خاص اطرافيان قرار گرفت به طورى كه هنگام تحصيل مديران و معلمان وى، تعجب مي كردند و اعتقاد داشتند كه ايشان از نظر درك مطالب، از استعداد بالايى برخوردار است به همين جهت، همواره او را براى رسيدن به حرفه اى خاص مورد تشويق و تحسين قرار مى دادند.

اما ايشان به خاطر علاقه زياد به مكتب غنى اهل بيت (ع) و روحانيت شيعه، تصميم گرفت تا در اين مسير مقدس وارد شود و پس از سپرى نمودن تحصيلات جديد، با شوق فراوان و على رغم مخالفت اطرافيان، به مدرسه طالبيه تبريز روى آورد و در سال ۱۳۲۳ در سن ۱۸ سالگى تحصيل علوم دينى را آغاز نمود و طى چهار سال، مقدمات و مقدارى از دروس سطح را در شهر تبريز به پايان رساند.

آيت الله تبريزى در سال ۱۳۲۷ شمسى شهر تبريز را ترك كرد و وارد حوزه علميه قم شد. ايشان در قم دوره سطح را به پايان برده و در اوج شكوفايى علم و فقاهت و غناى حوزه وارد درس خارج اساتيدى همچون مرحوم آيت الله سيد محمّد حجت و مرحوم آيت الله بروجردى (ره) شدند و همزمان با آن مشغول تدريس كتب سطح نيز شدند. اين افاده و استفاده ۵ سال يعنى تا سال ۱۳۳۲ شمسى طول كشيد. در طول اين مدت، ۴ سال نزد آيت الله رضى زنوزى تبريزى استفاده كامل نمودند و در نزد مرحوم آيت الله بروجردى در فقه و اصول بهره لازم را بردند و موفقيت ايشان تا جايى بود كه استادشان مرحوم بروجردى (ره) ايشان را به عنوان ممتحن طلاب حوزه، انتخاب نمودند.

ايشان در طول ساليان اوليه اقامت در قم بيشترين تدريس را در مسجد نور مقابل شيخان داشتند كه طلاب و فضلاء بسيارى از محضر درسشان فيض مى بردند.

آيت الله تبريزي (ره) علاقه وافرى به ادامه درس و بحث، آن هم از منبع پر فيض علوى (ع) و جوار مرقد مطهر امير مؤمنان على (ع) داشت. يكى از آرزوهاى ايشان، اين بود كه به نجف اشرف عزيمت كند امّا به خاطر فقدان امكانات و وجود مشكلات، آرزويى دور مى نمود ولى ايشان آنچنان عاشق اين سفر بود كه از هر فرصتى براى اين كار استفاده مى كرد. ايشان روزى در محضر علماء و بعضى از مراجع وقت آن زمان در قم نشسته بودند كه بحثى علمى پيش مى آيد و تنها كسى كه به خوبى از عهده جواب برآمدند ايشان بودند كه باعث خوشحالى جمع مى شود و از ذكاوت و هوش ايشان متعجب مى گردند. در اين ميان شخص تاجرى (حاج يعقوب ايپكچى) كه فردى متدين و علاقه مند به روحانيت بوده است و در آن مجلس حضور داشته، بعد از اتمام جلسه از استاد مى خواهد كه قدرى صبر كند و سپس بعد از خلوت شدن مجلس با ايشان به صحبت مى پردازد و از ايشان مى خواهد تا اگر خواسته اى دارند بفرمايند تا برايشان انجام دهند، حضرت استاد پاسخ مى دهند: كه ”من خيلى علاقه دارم براى ادامه درس و بحث به نجف بروم ولى به دليل فقدان امكانات نمي توانم”. آن شخص، امكانات و خرج سفر ايشان را فراهم مىكند و آيت الله تبريزى (ره) بعد از گذشت ۵ سال از حضور در حوزه علميه مقدسه قم، در سال ۱۳۳۲ شمسى جهت ادامه تحصيلات به نجف اشرف عزيمت كرد و تا سال ها نيز بدون اينكه از شهريه و وجوهات استفاده كنند با امكانات همان شخص، در نجف به درس و بحث پرداخت.

ايشان در نجف اشرف در محضر درس اساتيد برجسته و عالي مقام آن زمان حاضر شده و به خوشه چينى پرداخت. اما عمدتاً از افاضات مرحوم آيت الله حاج سيد عبدالهادى شيرازى (ره) و مرحوم آيت الله خوئى (ره) استفاده كرد و در بدو ورود به درس ايشان، توجه استاد را به خود جلب كرد به طورى كه به شوراى استفتاء معظم له دعوت شد. در آن روزگار، حوزه هاى درس نجف اشرف در اوج شكوفائى و شور و نشاط بود. لذا ايشان با تمام توان و تلاش خود در محضر اساتيد حاضر شدند و از موقعيتى كه فراهم آمده بود كمال استفاده را نمود تا به مدارج عالى علم و مقام بلند اجتهاد نائل آمد.

آيت الله ميرزاجواد تبريزي (ره) در ابتداى ورود به نجف اشرف، حجره اى در مدرسه قوام السلطنه شيرازى تهيه كرد و مشغول تدريس مكاسب و كفايه در مسجد خضراء و عمران شد و روز به روز بر وسعت حوزه درسيشان افزوده شد تا جايى كه عده زيادى از فضلاء از محضر درس ايشان استفاده نمودند و با تقاضاى آنان، درس خارج استاد تشكيل گرديد و شاگردان خويش را از شجر پر ثمر فقه اهل بيت (ع) بهره مند گردانيد.

هنگامى كه آيت الله تبريزي (ره) به نجف مشرف شد، در حجره آيت الله شهيد ميرزا على غروى (ره) در مدرسه خليلى مهمان شد سپس حجره اى در مدرسه قوام نزديك مسجد طوسى در اختيار ايشان قرار دادند. از همان ابتداى امر، آيت الله تبريزي در درس امام خوئى (ره) شركت مى كردند و درس اصول بعد از نماز مغرب و عشاء در مسجد خضراء بود كه در آن زمان بحث در خصوص (هل يجب الفحص في الشبهات الموضوعية أم لا) بوده و ايشان بعد از اشكال در قسمتى از درس، بحثى با استاد خود سيد الخوئى (ره) مى كند و فرداى آن روز سيد الخوئى از يكى از نزديكان درسشان به نام آقاى توحيدى تبريزى سؤال مى كند اين آقا كيست؟ گفته بود اهل تبريز است و از قم آمده! سيد الخوئى (ره) گفت: اين شخص آينده درخشانى دارد! و همزمان با وفات سيد الحكيم به تدريس خارج فقه بر طبق مكاسب و همچنين اصول از اول دوره مى پردازند و بعد از اطلاع سيد الخوئى از شروع درس خارج ايشان به ايشان تبريك مى گويد و مرحوم آقاى مشكينى هنگامى كه در نجف بودند از سيد الخوئى در خصوص آيت الله تبريزي (ره) سؤال كردند كه سيد الخوئى در جواب مى گويد: ميرزا جواد فاضل و مجتهد مطلق است.

آيت الله تبريزى (ره) را مى توان يكى از شاگردان برجسته و مبرز مرحوم آيت الله خوئى (ره) به حساب آورد كه هميشه مورد عنايت و توجه خاص استادش بود و در اغلب جلسات علمى خصوصى استادش نيز شركت مى نمود و در بحث ها و درس ها با طرح اشكالات و مطرح كردن فروعات، بر بار علمى محفل مى افزود. ايشان طرف مشورت آيت الله خوئى (ره) بود و از اصحاب استفتاء به شمار مى رفت و در سفرهايى مثل كوفه و كربلا، نيز ملازم استادش بود. اين مرجع والا، علاوه بر تدريس و تحقيق در حوزه علميه نجف، از امر تبليغ احكام و مسائل دينى مردم نيز غافل نبود و در ايام تبليغى و فرصت هاى مناسب به نقاط مورد احتياج تشريف مى برد و به تبليغ احكام الله مى پرداخت و از آنجا كه گفتارش با عمل آميخته بوده است اين تلاش ها، اثر بسيار مطلوبى را به جاى گذارده است كه مى توان گفت ناشى از اخلاق و روش برخورد ايشان با مردم است و مى توان ادعا كرد كه ايشان موجب پايه گذارى تشيع در منطقه اى از كركوك عراق بود به طورى كه اكثر مردم آن مناطق به واسطه آشنايى با ايشان به مكتب غنى اهل بيت (ع) روى آوردند.

حضرت آيت الله شيخ ميرزاجواد تبريزى پس از گذشت ۲۳ سال حضور دائم و فعال و جدّى در حوزه مقدس نجف اشرف و استفاده و افاده و تحقيق و تدريس و تبليغ، سرانجام در سال ۱۳۵۵ شمسى به هنگام مراجعت از زيارت سيد الشهداء حسين بن على (ع) به سمت نجف، توسط رژيم بعث عراق دستگير و به ايران فرستاده شد.

پس از ورود به ايران، مجدداً به حوزه علميه قم مشرف و فعاليت هاى خود را از سر گرفت و تا پيش از ارتحال ملكوتي، همچنان از تمامى وقت خود در مسير تحقيق و تأليف و بحث و تدريس و تربيت شاگردان استفاده مى نمود. وي در طول ساليان دراز تدريس، هزاران طلبه فاضل را به جامعه اسلامى تحويل داده و در طول اين مدت حوزه درس ايشان يكى از شلوغ ترين حوزه هاى درسى بوده است و تا برگزاري آخرين كلاس هاي درسي شان نيز درس خارج فقه ايشان كه صبح ها در مسجد اعظم قم برگزار مى گردد، يكى از پر رونق ترين درس هاى حوزه بود. ايشان در بيان مطالب بسيار دقيق و نكته پردازند و به خاطر آنكه واقعاً درسى مجتهد پرور است فضلايى قوى را به خود جلب كرده است.

به اعتراف همگان، حضرت آيت الله تبريزي (ره) داراى روحيات و نكاتى بود درس آموز و جالب كه هر طالبى را به خود جلب مى كرد و محبتش را در دل او مى افكند. گرچه بايد گفت نمى توان تمام ويژگي ها را بيان كرد، چرا كه بسيارى از آنها از امور باطنى و قلبى است و از ديد ما پنهان، اما تواضع و فروتنى شديد، بى توجهى به ظواهر دنيوى، خضوع و خشوع در عبادت، علاقه و اشتياق شديد به تحقيق و تدريس، نظم از ويژگي هاي بارز ايشان بود.

آيت الله ميرزاجواد تبريزي (ره)، مرجع عالي قدر شيعه تأليفات بسيارى داشت كه بعضى از آنها چاپ و برخى نيز هنوز به زيور طبع آراسته نشده است، از جمله تأليفات ايشان: ارشاد الطالب (تعليقه چهار جلدى بر مكاسب محرمه شيخ اعظم انصارى ”ره”، اسس القضاء والشهادات، طبقات الرجال كه بحث وسيع رجالى است، تكمله منهاج الصالحين و تعليقه بر آن، رساله ى توضيح المسائل، مسائل منتخبه، مناسك حج، حاشيه عروة الوثقى، حاشيه بر وسيله مرحوم آيت الله اصفهانى ”ره”، حدود، فى علم الاصول، فى علم الفقه، شرح كفايه الاصول، صراط النجاة در ۶ جلد، قصاص، التهذيب در احكام حج، الأنوار الالهية في المسائل العقائدية، رساله احكام بانوان، رساله احكام نوجوانان و جوانان، استفتائات جديد و چندين جزوه در موضوعات گوناگون است.

شايان ذكر است آيت الله ميرزاجواد تبريزي از مراجع بزرگ تقليد كشور كه به علت بيماري مدتي در بيمارستان كسري تهران بستري شده بود، در آخرين دقايق دوشنبه ۲۹ آبان ماه پس از طي يك دوره بيماري به جوار رحمت الهي پيوست. پيكر اين مرجع فقيد صبح روز چهارشنبه ۱ آذرماه پس از یک تشییع بی‌نظیر و تاریخی در قم از بيت آن مرحوم به سمت مسجد امام حسن عسگري (ع) و حرم مطهر حضرت معصومه (س)، در جوار بارگاه ملكوتي كريمه اهل بيت (س) به خاك سپرده مي شود.

منبع:http://www.hbayat.azerblog.com/1385_09_14_Say=30.ay

(غزل مجنون)

 

 

کفر زلفون سالالی رخنه لر ایمانیمیزا،

 

                                            کافر آغلار بیزیم احوال پریشانیمیزا

 

 

سنی گورمک متعذّر گورونور بویله کی ،  

 

                                  اشک سنه باخدیقجا دولار دیده ی گریانیمیزا

 

 

جوور چوخ ائیله مه کیم ، اولمایا ناگه توکنه

    

                                         آز ائدیب جوور و جفالر قیلیبان جانیمیزا

 

 

اکسیک اولماز غمیمیز بونجاکی ، بیزدن غم آلیب

 

                                       هر گلن غملی گئدر ، شاد گلیب یانیمیزا

 

 

وار هر حلقه ی زنجیریمیزین بیر آغزی ،

 

                                               متصل وئرمه یه اِفشا غم پنهانیمیزا

 

 

غم ایام ، فضولی ، بیزه بیداد ائتدی ،

 

                                    گلمیشیز عجز ایله داد ائتمه یه سلطانیمیزا